Aloes

Aloes będący przedstawicielem sukulentów liściowych, który liczy sobie ponad 300 gatunków. Roślina występuje głównie na kontynencie afrykańskim oraz Bliskim Wschodzie, nie mniej wszechstronne właściwości lecznicze tej rośliny sprawdziły, że rozprzestrzeniła się na cały świat. Nawet w naszym kraju aloes jest często spotykaną rośliną doniczkową zdobiącą parapety i okna. Co ciekawe aloes jest bardzo dobrze przystosowany do życia w środowisku pustynnym, z bardzo ograniczonym dostępem do wody, w efekcie czego może przetrwać nawet pięć lat suszy. Woda gromadzona jest w grubych, spiczastych, jasnozielonych liściach z kolcami po bokach. Najczęściej z aloesu pozyskuje się galaretowaty miąższ, sok oraz pulpę aloesową. Właściwości lecznicze tej zielonej rośliny znane były już w starożytności. Grecy i Arabowie zauważyli, że miąższ aloesu przyspiesza proces gojenia ran, nadaje się jako środek przeczyszczający organizm i skórę, a nawet sporządzali z nich pachnidło wykorzystywane do odświeżania odzieży. Nieodłącznym elementem wypraw Krzysztofa Kolumba był właśnie aloes, który nazywał lekarzem w doniczce.

Warto też dodać, że wszystkie gatunki aloesu poza Aloe vera są pod ochroną CITES. Miąższ aloesu aż w 96% zbudowany jest z wody, natomiast jego pozostałą zawartość stanowi cała gama leczniczych substancji (ich ilość przekracza bowiem 270). Aloes to przede wszystkim bardzo bogate źródło białek, występujących w postaci dobrze przyswajalnych aminokwasów endogennych (roślina zawiera 9 z dziesięciu wspomnianych aminokwasów, które są niezbędne organizmowi człowieka – m.in. argininę i leucynę).

Aby dostać się do miąższu aloesu wystarczy rozciąć jego zieloną skórę. Opisywany miąższ kryjący się wewnątrz liści rośliny zawiera wiele witamin – przede wszystkim z grupy B (B2, B3, B1, B12), C i beta-karoten, a także związki mineralne, w tym pokaźne złoża cynku, żelaza, fosforu, siarki, magnezu, potasu, sodu (oraz niewielkie ilości innych pierwiastków – kobaltu, manganu, krzemu, litu itp.). Ponadto w soku aloesu obecne są związki glikozydowe (aloina, aloinozydy, żywice, biostymina).

Janusz Dąbrowski, autor książki „Naturalne składniki w suplementach diety” dodaje, że aloesy zawierają również polisacharydy, które wiążą się z białkami błon komórkowych oraz długołańcuchowe molekuły cukrowe. Mnogość substancji sprawia, że ich połączenie daje jeszcze silniejszy i bardziej wszechstronny efekt leczniczy.

Z aloesu wytwarza się różnego rodzaju maści, które pomagają w gojeniu ran. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby do rany przyłożyć miąższ wydobyty z liścia rośliny. W aptece można również spotkać się z preparatami zmniejszającymi dokuczliwość opuchlizny, czy bólu zębów. W tym przypadku również można wykorzystać samodzielnie wydobyty miąższ z sokiem, nie mniej ów sok ma bardzo intensywny, gorzki smak, dlatego aplikowanie go na powierzchnię dziąseł należy przeprowadzać po uprzednim dokładnym opłukaniu, aby pozbyć się choć w pewnym stopniu gorzkiego smaku.

Aloes pomaga też na żylaki, przy tej dolegliwości można go spożywać doustnie (łyżkę soku przed posiłkami) oraz zewnętrznie, smarując nogi miąższem bądź żelem. Spożywanie soku, bądź nalewki na bazie aloesu (bez trudu kupisz je w aptece, nie mniej nic nie stoi na przeszkodzie abyś przygotował je samodzielnie) pomoże też schudnąć. Ma on bowiem właściwości regulujące procesy metaboliczne w organizmie, a także przeczyszczające organizm. Miąższ z aloesu docenią też osoby zmagające się z trądzikiem i zniszczoną cerą, a to za sprawą właściwości przemywających skórę i odbudowujące ich komórki. Sok z tych cennych zielonych roślin pomoże również wzmocnić lub odbudować włosy i paznokcie.

Aloes to cenne źródło witamin i minerałów, dlatego uzupełniać swoją dietę o jego sok w szczególności przy osłabionej odporności, czy niedoboru substancji mineralnych. Preparaty wykonane z aloesu pomagają w leczeniu chorób związanych z układem trawienia (w tym wrzodami żołądka, biegunką) oraz łagodzeniu stanów zapalnych w jamie ustnej, jelit, czy też skutków po ukąszeniu owadów. Co ciekawe sok tej rośliny pomaga zneutralizować zapach potu, a więc może być wykorzystywany jako naturalne perfumy. W słoneczne dni smarowanie skóry jego sokiem może uchronić ją przed negatywnymi skutkami promieniowania jonizującego.

Właściwości rozszerzające naczynia krwionośne sprawiają, że roślina staje się nieoceniona w leczenie miażdżycy i nadciśnienia. Aloes reguluje poziom cukru we krwi (co może pomóc w leczeniu cukrzycy), hamuje wzrost komórek nowotworowych, pomaga na bezsenność, astmę, zapalenie pęcherza, pomaga na reumatyzm a także zmniejsza dokuczliwość niektórych alergii. Co ciekawe środki z aloesu wspomagają też leczenie chorób wzroku, takich jak: krótkowzroczność, zapalenie spojówki, zapalenie tęczówki, czy zmętnienie soczewki oka.

Jeśli zdecydujesz się na zakup gotowych preparatów, w których skład wchodzi aloes, zwróć uwagę czy jest on zatwierdzony przez organizację IASC, która bada zawartość tejże substancji w różnych suplementach, żelach itp.